نمي‌دانم كه مختصات شخصيتي انسانها براساس كدام معيار و فاكتوري تعيين مي‌شود كه در برخي به راحتي تغيير مي‌كند.

انسانهاي پست و دنياي بي دادگاه .

براستي در كدام مختصات زندگي دست و پا مي‌زنيم كه نفس كشيدن در هوايش اينقدر  سخت شده و تهوع آور .

كاش امروز را نمي‌زيستم، به كدام دادگاه مي‌توان شكايت برد كه انسانيت در دست تباهي  است من از تمام انسانهاي نان به نرخ روز خوار و روبه صفت به خدا شكايت دارم و مي‌پرسمش كه هدف از خلقت آنها چيست؟

من از خدايم مي‌خواستم كه كاش دنيا تنها جاي دوست و دشمن بود و جايي براي دوستان دشمن صفت و  انسانهاي آفتاب پرست نبود كه همين افراد بيشترين ضربه را به زندگي و انسانيت زدند.

من از انسانيت نا اميد شده‌ام و  ديگر نمي‌توان برايش كاري كرد.

يادم رفت كه ذات انسانها تغيير ناپذير است، انسان پست، پست است و انتظار اصلاح و نيكي آنها خيالي واهي.